Restytucja żubra

Żubr, który zamieszkuje głównie puszczę białowieską, jest zwierzęciem specyficznym. Wygląda majestatycznie, wręcz groźnie, ale żywi się roślinami. Wzbudza szacunek. Dawniej na żubry polować mógł jedynie król. Kiedy monarchia upadła, a razem z nią wszelkie ograniczenia w polowaniu na żubra, rychło wyginął sam żubr. Specjalna komisja, która odwiedziła puszczę białowieską w 1918 znalazła jedynie żubrze kości rozsiane wśród drzew.

Źródło: Maszwolne.pl
Źródło: Maszwolne.pl

Cztery lata później podczas Międzynarodowego Kongresu Ochrony Przyrody w Paryżu dyrektor zoo warszawskiego Jan Sztolcman podniósł apel w sprawie ratowania żubra polskiego. Efektem wystąpienia Sztolcmana było powołane do życia Międzynarodowego Towarzystwa Ochrony Żubra i umieszczenie w puszczy białowieskiej dwóch pierwszych osobników – Bellonę i Planet. Takim to sposobem żubry, po dziesięciu latach absencji, powróciły. Przed drugą wojną światową puszczę zamieszkiwało szesnaście żubrów. Zawierucha wojenna zrobiła jednak swoje i o ile okupant radziecki respektował restytucję żubra, o tyle Niemcy, a szczególnie Marszałek Goering nie mógł odpuścić sobie polowań, w których miał upodobanie.

One thought on “Restytucja żubra

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *